ادغام دو ایرلاین ارزان‌قیمت آمریکایی؛ تأثیر آن بر سفرهای تفریحی

خبر خرید شرکت هواپیمایی «سان کانتری» توسط خطوط هوایی «الِجیِنت» با مبلغی بالغ بر یک و نیم میلیارد دلار، واکنش‌های متفاوتی را در پی داشت. هر یک از این دو ایرلاین، با مدل‌های نسبتاً متفاوت از خطوط هوایی فوق‌ارزان فعالیت می‌کنند و بازار هدف تقریباً مجزایی دارند. الِجیِنت بر اتصال شهرهای کوچک و متوسط به مقاصد تفریحی بزرگ مانند لاس‌وگاس و فلوریدا متمرکز است. شبکه پروازی سان کانتری عمدتاً بر فرودگاه مینیاپولیس-سنت پل و چند بازار دیگر متمرکز است.

مراحل بعدی چیست؟

صنعت هواپیمایی به دلیل ادغام‌های متعدد در دو دهه گذشته، با بیانیه‌های استاندارد این مرحله آشناست: دو ایرلاین تا زمان دریافت مجوزهای قانونی به صورت مستقل فعالیت خواهند کرد و سپس برای ادغام برندها اقدام می‌کنند.

هر دو وزارت دادگستری و وزارت حمل‌ونقل آمریکا این معامله را به دقت بررسی خواهند کرد تا اطمینان حاصل شود که ادغام پیشنهادی قوانین ضد انحصار را نقض نمی‌کند، انتخاب مسافران را کاهش نمی‌دهد یا باعث افزایش بلیط نمی‌شود. با توجه به ماهیت فعالیت این دو شرکت، به نظر می‌رسد نگرانی جدی در این زمینه وجود نداشته باشد. الِجیِنت از نظر تعداد مسافر، نهمین ایرلاین بزرگ آمریکاست و سان کانتری در رده یازدهم قرار دارد. ایرلاین ادغام‌شده تغییری در این رتبه‌بندی ایجاد نخواهد کرد و اندازه آن نصف ایرلاین فرانتیر در رده هشتم خواهد بود.

نکته دیگر برای نهادهای نظارتی، بررسی میزان همپوشانی مسیرهای مستقیم این دو شرکت است. الِجیِنت و سان کانتری تقریباً هیچ مسیر مستقیم مشترکی ندارند. هر دو وزارتخانه می‌توانند برای توقف ادغام شکایت کنند یا ایرلاین‌ها را ملزم به ایجاد تغییراتی برای رفع نگرانی‌های ضد انحصاری نمایند. با توجه به نبود نگرانی‌های عمده، احتمالاً مجوزها به سرعت صادر شوند، اما این تصمیم نهایی بر عهده نهادهای مربوطه است.

اتحادیه‌های کارگری هر شرکت نیز باید در مورد نحوه ادغام مذاکره کنند. خلبانان الِجیِنت زیر نظر اتحادیه تیمسترز هستند، در حالی که خلبانان سان کانتری توسط انجمن خلبانان خطوط هوایی نمایندگی می‌شوند که قرارداد بهتری برای اعضای خود منعقد کرده است. در ادامه، خلبانان باید انتخاب کنند که توسط کدام اتحادیه نمایندگی شوند و چگونگی ادغام لیست‌های ارشدیت را تعیین کنند. مهمانداران هوایی هر ایرلاین نیز به اتحادیه‌های متفاوتی تعلق دارند.

مهمانداران هر دو ایرلاین اخیراً قراردادهای جدیدی را تصویب کرده‌اند، در حالی که مذاکرات قرارداد خلبانان هر دو شرکت همچنان ادامه دارد. خلبانان الِجیِنت اخیراً نسبت به کندی روند مذاکرات اعتراض کرده‌اند.

انجمن خلبانان سان کانتری در واکنش به این پیشنهاد خرید اعلام کرد: «ما ۹۰ سال تجربه در مذاکره ادغام داریم. با رهبری اتحادیه تیمسترز تماس خواهیم گرفت تا برای ادغام عادلانه لیست‌های ارشدیت خلبانان و تدوین یک قرارداد جمعی جامع که منافع هر دو گروه را تأمین کند، همکاری کنیم.»

خطوط هوایی ادغام‌شده چه شکلی خواهد بود؟

ایرلاین جدید مقاصد بیشتری را ارائه خواهد داد. الِجیِنت در حال حاضر تنها در داخل آمریکا پرواز می‌کند، در حالی که سان کانتری پروازهایی به مکزیک، آمریکای مرکزی و کارائیب، عمدتاً از مینیاپولیس و دالاس انجام می‌دهد. با دارا بودن مجوزها و حقوق فرود لازم برای پروازهای بین‌المللی، سان کانتری دسترسی به بازارهای جهانی را برای الِجیِنت به ارمغان می‌آورد. ادغام گواهینامه‌ها، گسترش خدمات بین‌المللی را برای الِجیِنت سریع‌تر و آسان‌تر خواهد کرد.

این حرکت می‌تواند ماهیت هر ایرلاین را نیز تغییر دهد. سان کانتری مدتی است که پروازهای اتصالی، هم در شبکه خود و هم به شبکه چند ایرلاین شریک از جمله خطوط هوایی چین، ایسلندایر، ایوا ایر، امارات و کُندور ارائه می‌دهد. در مقابل، الِجیِنت فقط بلیط پروازهای مستقیم می‌فروشد و با سایر ایرلاین‌ها همکاری نمی‌کند.

الِجیِنت ممکن است در نهایت موضع خود را در مورد پروازهای اتصالی تغییر دهد، اما باید توجه داشت که ارائه این خدمات و پروازهای بین‌المللی اغلب پیچیدگی‌های عملیاتی و در نتیجه هزینه‌ها (و به تبع آن قیمت بلیط) را افزایش می‌دهد.

علاوه بر این موارد، دو ایرلاین مشابه هستند. هر دو برای انتخاب صندلی، چمدان‌های همراه و تحویلی و تغییر بلیط هزینه دریافت می‌کنند. یک تفاوت این است که سان کانتری هنوز نوشیدنی‌های غیرالکلی را به صورت رایگان ارائه می‌دهد، در حالی که الِجیِنت برای تمام نوشیدنی‌ها و تنقلات داخل پرواز هزینه دریافت می‌کند.

چشم‌انداز رقابتی

پیشنهاد این خرید در زمانی مطرح شده که تداوم مدل کسب‌وکار خطوط هوایی فوق‌ارزان زیر سؤال رفته است. اسپیریت ایرلاینز، بزرگترین ایرلاین فوق‌ارزان کشور، به سرعت در حال کوچک شدن است و در حالی که تحت بازسازی قرار دارد، پروازها و مشاغل را کاهش می‌دهد. حتی صحبت از ادغام احتمالی آن با ایرلاین فرانتیر نیز مطرح است که خود با چالش‌هایی مواجه بوده است.

ایرلاین‌های فوق‌ارزان در دوران پس از همه‌گیری با مشکل مواجه شده‌اند، زیرا حساس‌ترین مسافران از نظر قیمت از بازار خارج شده‌اند و مسافران باقی‌مانده به دنبال تجربیات بهتر هستند. ایرلاین‌های بزرگ شبکه‌ای نیز بلیط‌های محدودشده‌ای با قیمتی مشابه ایرلاین‌های فوق‌ارزان ارائه می‌دهند، در حالی که مزایای برنامه‌های وفاداری گسترده، خدمات بهتر داخل پرواز و دسترسی جهانی را در همان قیمت عرضه می‌کنند.

در میان ایرلاین‌های فوق‌ارزان، دو فلسفه عملیاتی متفاوت وجود دارد. ایرلاین‌های بزرگتری مانند فرانتیر و اسپیریت بر پرواز در بازارهای بزرگی که ایرلاین‌های شبکه‌ای بزرگ نیز در آن فعالیت می‌کنند، شرط بسته‌اند و امیدوارند در دوره‌های تقاضای بالا، مسافران حساس به قیمت را جذب کنند. این مدل به پر بودن پروازها و استفاده بیشتر از هواپیماها وابسته است.

سان کانتری و الِجیِنت هر دو به مدلی با میزان استفاده کمتر پایبند هستند که هزینه‌های عملیاتی را پایین نگه می‌دارد و به آن‌ها اجازه می‌دهد در زمان‌هایی که تقاضای مسافران تفریحی کاهش می‌یابد، مانند روزهای وسط هفته در زمستان، پرواز نکنند. این امر به آن‌ها امکان می‌دهد بر پروازهای تفریحی در بازارهای کوچکتر متمرکز شوند، جایی که ترافیک مسافری در اطراف آخر هفته در شهرهای خاصی متمرکز می‌شود. آن‌ها می‌توانند با برنامه‌ریزی تعداد پروازهای بیشتر، تنها زمانی پرواز کنند که مطمئن باشند صندلی‌های کافی پر می‌شود و سودآور باشند.

این مدل بدون اشتباه نبوده است. اتحادیه خلبانان در اعتراضات خود در ماه نوامبر شکایت کرد که مدیریت الِجیِنت به جای توجه به خواسته‌های آنان، «میلیون‌ها دلار در هتل‌های ناموفق، قراردادهای استادیوم‌ها و پروژه‌های سرگرمی سرمایه‌گذاری کرده» است.