شهرهای بزرگ آمریکا قوانین اجاره‌های کوتاه‌مدت را متحول می‌کنند

تاریخ انتشار: ۱۰ بهمن ۱۴۰۴

در سال ۱۴۰۴، نیویورک به جمع شهرهایی مانند نیواورلئان، دالاس، جونو، سانتا مونیکا و فینیکس پیوسته تا با وضع مقررات جدید، بازار اقامت‌های موقت و هزینه‌های مربوطه را در سراسر آمریکا دگرگون کند. این تحولات ناشی از نیاز فزاینده برای ایجاد تعادل میان منافع ساکنان محلی، گردشگران و اقتصاد مناطق است. با تشدید مقررات و مالیات‌های مربوط به اجاره واحدهای مسکونی برای مدت کوتاه، شهرداری‌ها در پی شفافیت و کنترل بیشتر بر بخش گردشگری هستند. اگرچه این قوانین تازه ممکن است به افزایش قیمت هتل‌ها و کاهش واحدهای قابل اجاره بینجامد، اما در عین حال اهدافی بلندمدت مانند تأمین مسکن مقرون‌به‌صرفه و ایمنی شهری را در اولویت قرار می‌دهند. با ادامه روند این تغییرات قانونی، مسافران باید خود را برای تجربه‌ای جدید از جستجوی محل اقامت در مقاصد مهم آمریکا آماده کنند.

نیویورک: تشدید محدودیت‌ها برای اجاره‌های کوتاه‌مدت در سال ۱۴۰۴

در نیویورک، سال ۱۴۰۴ شاهد اجرای سخت‌گیرانه‌تر «قانون محلی ۱۸» است که یکی از سخت‌ترین ممنوعیت‌های اجاره کوتاه‌مدت در آمریکا محسوب می‌شود. این مقرره که حضور فیزیکی میزبان در زمان اقامت مهمان را اجباری و تعداد مهمانان را به دو نفر محدود می‌کند، به طور چشمگیری تعداد واحدهای موجود در پلتفرم‌هایی مانند اِیربی‌ان‌بی را کاهش داده است. در نتیجه، قیمت هتل‌ها در این شهر به شدت افزایش یافته و گزینه‌های اقتصادی چندانی برای مسافران باقی نمانده است. با این حال، طرح پیشنهادی «اینترو ۰۹۴۸» که برای کاهش برخی محدودیت‌ها برای خانه‌های تک‌خانواده و دوخانواده ارائه شده، می‌تواند نویدبخش تغییر باشد. در حال حاضر اما، بازدیدکنندگان از نیویورک در سال ۱۴۰۴ باید خود را برای هزینه‌های بالای اقامت و انتخاب‌های محدود آماده کنند.

نیواورلئان: سقف مجوزها در سال ۱۴۰۴ ادامه دارد

در نیواورلئان، سیاست‌های تهاجمی برای حفظ اصالت تاریخی شهر در سال ۱۴۰۴ نیز تداوم دارد. محدودیت «یک مجوز در هر بلوک» برای اجاره کوتاه‌مدت در مناطق مسکونی و شرط سکونت اصلی میزبان در ملک، همچنان پابرجاست. این اقدامات به شدت از تعداد واحدهای قابل اجاره در محله‌های محبوبی مانند ماریگنی و بای‌واتر کاسته و هتل‌های محله فرنچ کوارتر را گران‌تر و جذاب‌تر کرده است. مسافران نیواورلئان در سال جاری باید برای رزرو اقامتگاه خود، خیلی زودتر برنامه‌ریزی کنند.

دالاس: ابهام قانونی بر سر مقررات اجاره کوتاه‌مدت

دالاس در آستانه سال ۱۴۰۴، درگیر یک نبرد حقوقی بر سر مقررات اجاره‌های موقت است. با وجود ابهامات پیرامون «ممنوعیت استقرار این اجاره‌ها در مناطق مسکونی تک‌خانواده»، احتمال اجرای کامل این محدودیت‌ها پس از رأی دیوان عالی تگزاس وجود دارد. این وضعیت برای مسافرانی که قصد حضور در رویدادهای بزرگی مانند جام جهانی ۱۴۰۵ را دارند، چالش‌برانگیز است. هزاران واحد در «ابهام حقوقی» قرار گرفته‌اند و انتخاب اقامتگاه را برای مهمانان با عدم قطعیت مواجه کرده‌اند.

جونو: افزایش هزینه‌ها به دلیل قوانین مالیاتی جدید

در جونو، اجرای «مالیات تسهیل‌کنندگان بازار» از سال گذشته، تأثیر خود بر هزینه‌های سفر در سال ۱۴۰۴ را نشان می‌دهد. پلتفرم‌هایی مانند اِیربی‌ان‌بی، اکسپیدیا و وی‌آر‌بی‌او موظف به جمع‌آوری همزمان «مالیات فروش شهری» و «مالیات تخت هتل» هستند که مستقیماً هزینه نهایی رزرو مسافران را افزایش می‌دهد. در نتیجه، سفرهای دریایی به آلاسکا و اقامت در جونو نسبت به سال‌های گذشته گران‌تر تمام خواهد شد.

سانتا مونیکا: بازار چالش‌برانگیز اجاره ویلا در سال ۱۴۰۴

سانتا مونیکا برای خانواده‌هایی که به دنبال اجاره ویلا برای تعطیلات هستند، مقصدی دشوارتر شده است. «مقرره اشتراک‌گذاری خانه» این شهر، تعداد ویلاهای کامل قابل اجاره را نزدیک به ۶۰ درصد کاهش داده و آن را به یکی از محدودکننده‌ترین شهرهای ساحلی کالیفرنیا برای اقامت گروهی تبدیل کرده است. این سیاست برای حفظ هویت مسکونی منطقه، خانواده‌ها را به سمت هتل‌های بوتیک با قیمت‌های بالاتر سوق داده است.

فینیکس: حذف مالیات اجاره مسکونی به نفع مسافران

فینیکس در سال ۱۴۰۴ با تداوم اجرای «لایحه سنا ۱۱۳۱» که مالیات محلی بر اجاره‌های مسکونی را حذف می‌کند، یک استثنا محسوب می‌شود. این قانون که از سال گذشته اجرایی شده، آریزونا را به مقصدی رقابتی و مقرون‌به‌صرفه برای مسافرانی تبدیل کرده که به دنبال فرار از سرمای زمستان هستند. حذف این مالیات، هزینه کلی اقامت در شهرهایی مانند فینیکس و اسکاتسدیل را به طور محسوسی کاهش داده است.

محدودیت‌ها، مالیات و زیرساخت ایمنی شهری

در سال‌های اخیر، بسیاری از شهرهای آمریکا مقررات جدیدی برای تنظیم بازار اجاره‌های کوتاه‌مدت وضع کرده‌اند. این محدودیت‌ها که شامل قوانین سخت‌گیرانه درباره شرایط میزبان، مکان فعالیت و مدت اجاره است، عرضه واحدهای ارزان‌قیمت را کاهش داده و به افزایش قیمت هتل‌ها منجر شده است. از سوی دیگر، «مالیات‌گیری» به یک موضوع کلیدی تبدیل شده و بسیاری از شهرها، پلتفرم‌های اجاره‌ای را موظف به جمع‌آوری و پرداخت مالیات‌های شهری کرده‌اند که هزینه نهایی سفر را افزایش می‌دهد. این درآمدها می‌تواند صرف پروژه‌های عمرانی و «زیرساخت ایمنی شهری» مانند بهبود حمل‌ونقل عمومی و روشنایی معابر شود. در نهایت، این تغییرات در حال شکل‌دهی مجدد به تجربه سفر در مقاصد مهم شهری آمریکاست.