گشت‌وگذار در هتل شناور لوکس فورسیزنز اکسپلورر در پالائو

وقتی به دیگران می‌گویید قصد سفر به پالائو را دارید، معمولاً نمی‌دانند دقیقاً کجاست. اما اگر با این جزیره آشنا باشند، واکنششان غالباً سرشار از شور و اشتیاق است. آن‌هایی که پالائو را می‌شناسند – که عمدتاً غواصان هستند، زیرا این فعالیت شناخته‌شده‌ترین جنبه‌ی این جزیره است – معمولاً از زیبایی‌هایش سخن می‌گویند: محیط‌های دست‌نخورده‌ی زیر آب، مرجان‌های شگفت‌انگیز و حیات دریایی جذاب، و هر طیف آبی و سبزی که بتوان تصور کرد، میان اقیانوس و جنگل‌های انبوه استوایی که تپه‌های مدور را پوشانده‌اند و ناگهان از دل دریا سر برمی‌آورند.

فورسیزنز اکسپلورر پالائو همواره در قلب این چشماندازهای آبی و سبز پهلو می‌گیرد. این قایق کوچک شناور که ترکیبی از یک هتل لوکس و یک کشتی اقامتی غواصی است، توضیحش برای کسانی که با آن آشنا نیستند، تقریباً به دشواری توضیح موقعیت جغرافیایی پالائو است. دقیقاً یک سفر دریایی معمولی نیست، اما یک هتل شناور ثابت هم محسوب نمی‌شود.

این کشتی روزی یک یا دو بار در اطراف جزایر پالائو (که ۳۴۰ عدد هستند) محل پهلوگیری خود را بر اساس برنامه‌ای تقریباً ثابت تغییر می‌دهد، اما محدوده‌ی جغرافیایی آن کوچک است، بنابراین مسافران می‌توانند هر تعداد شبی که بخواهند رزرو کنند و در هر نقطه‌ای که کشتی باشد، به آن بپیوندند یا آن را ترک کنند.

در دقیق‌ترین توصیف، فورسیزنز اکسپلورر خود را یک «اقامتگاه شناور با سوار شدن روزانه» معرفی می‌کند. موقعیت کشتی فعالیت‌های ارائه‌شده در آن روز را تعیین می‌کند. برنامه‌ها عمدتاً بر غواصی متمرکز است و بسیاری از مهمانان دیگر روی عرشه برای غواصی با مربیان دارای گواهینامه پادی آنجا هستند، اما تعداد زیادی هم غواص نمی‌کنند.

صبح روز اول، برای شنا با ماسک و لوله از یک قایق پشتیبانی دو‌عرشه کاتاماران استفاده کردیم که به نظر می‌رسید یک و نیم برابر اکسپلورر است. در راه رفتن به نقطه‌ی شنا، از بطری‌های شیشه‌ای قابل پر مجدد آب تصفیه‌شده می‌نوشیدیم و به وای‌فای رایگان متصل می‌شدیم، در حالی که کارکنان تجهیزات شنا را که روز قبل انتخاب کرده بودیم آماده می‌کردند (تمام بارگیری و تخلیه‌ی تجهیزات توسط آن‌ها انجام می‌شود). در محل شنا، فقط ما سه مهمان، راهنما، فیلمبردار مخصوص (دلیلش را بعداً متوجه شدیم) و ساکنان دریایی آبسنگ حضور داشتند.

بعد از ناهار، نوبت به گشت دوم در راه شیری رسید، یک خلیجگاه دنج که ماسه‌های سفید آهکی در آب فیروزه‌ای، ظاهری شیری به آن می‌بخشد. گویی حرکت در کانال‌های باریک به خودی خود برای شبکه‌های اجتماعی کافی نبود، به یک تالاب آرام رسیدیم که با صخره‌های آهکی پوشیده از شاخ و برگ‌های انبوه احاطه شده بود و چندین اسکله‌ی شناور روی سطح آب پراکنده بودند. در یکی از اسکله‌ها پهلو گرفتیم و راهنمای ما به عمق آب رفت تا یک سطل پر از گل سفید جمع‌آوری کند.

ایده این است که خود را با گل سفید بپوشانید و بگذارید خشک شود. گفته می‌شود که لایه‌برداری می‌کند، چربی‌ها را می‌شوید و از کلاژن و الاستیسیته پوست حمایت می‌کند، اما بویی گوگردی هم دارد. به هر حال، قدم گذاشتن در آب ۸۰ درجه‌ی شیری برای شستشو و یافتن لحظه‌ای آرامش با شنیدن صدای تکان خوردن قایق روی آب و آواز پرندگان که از دیواره‌های آهکی بازمی‌گشت، بسیار لذت‌بخش بود. در راه بازگشت به اکسپلورر، روی عرشه‌ی آفتابی کاتاماران دراز کشیدیم تا غروب آفتاب را تماشا کنیم.

روز معمولی و یکسانی روی عرشه وجود نداشت و هر صبح چیزی کمی متفاوت بود. یک روز، به کورور منتقل شدیم تا با ون‌های فورسیزنز (با کولر گازی قوی و وای‌فای) از یک محل پرورش ماهی و آبزیان محلی بازدید کنیم که هم برای ذخیره‌سازی تالاب‌های محلی و هم برای ارسال به آکواریوم‌های خارج از کشور استفاده می‌شود. پس از آن، از یک بای صدساله‌ی پالائویی (خانه‌ی اجتماعات) بازدید کردیم و شاهد رقصی از سوی زنان محلی بودیم که همراه با پیش‌غذا و کوکتل توسط کارکنان فورسیزنز ارائه شد.

باورش تقریباً سخت است که این جزایر در طول جنگ جهانی دوم از جمله مناقشه‌برانگیزترین مناطق بودند. در جنوب، جزیره پللیو قرار دارد که صحنه برخی از شدیدترین درگیری‌های نظامیان آمریکایی و نیروهای ژاپنی در پاییز ۱۹۴۴ بود. امروز یک موزه وجود دارد و در اطراف هر جزیره، ویرانه‌های استحکامات و ساختمان‌های اداری ساخته‌شده در دوران اشغال ژاپن به چشم می‌خورد.

هر بار که به اکسپلورر بازمی‌گشتیم، با حوله‌های معطر (سرد وقتی آفتابی بود، گرم وقتی در میان باران بودیم) و آبمیوه از ما استقبال می‌شد. یک چیزی که روی عرشه احساس نمی‌کنید، شلوغی است. فقط ده اتاق مهمان و یک سوئیت وجود دارد که هر کدام مجهز به رختخواب فورسیزنز، حمام کامل با دوش بارانی (سوئیت اکسپلورر همچنین وان دارد)، مینی‌بار و امکانات استاندارد هر هتل فورسیزنز در هر نقطه دیگر از جهان است.

همچنین به خوبی تغذیه می‌شدیم. هر شب، یک تم منطقه‌ای متفاوت برای شام وجود داشت – شب‌هایی با غذاهای هندی، ویتنامی و اروپایی، همراه با وعده‌های سه‌گانه‌ی لذیذ با امکان انتخاب بین دو غذای اصلی. وعده‌های غذایی را می‌شد هم در سالن غذاخوری دارای کولر و هم در عرشه‌ی عقب صرف کرد – که انتخاب بیشتر مهمانان برای صبحانه هر روز با منظره‌ی طلوع خورشید در حالی که پنکیک موز پالائویی می‌خوردند، بود.

هر عصر، گروه کشتی در سالن اجتماعات جمع می‌شدند تا ویدیوی خلاصه‌ی روز را تماشا کنند – فرصتی نه تنها برای دیدن لحظات خود، بلکه برای مشاهده‌ی فعالیت‌های جذاب کسانی که به غواصی یا برنامه‌های دیگر رفته بودند. ما تصاویر هوایی پهپاد از بازدیدمان به راه شیری و همچنین فیلم‌های زیرآبی از شنا و گشت‌وگذارمان در آبسنگ را دیدیم. غواصان وضعیت بهتری داشتند و به کاوش در لاشه‌ی کشتی‌ها و هواپیماهای جنگی ساقط‌شده از جنگ پرداخته بودند. پس از تماشای ویدیوی خلاصه هر شب، یک کپی از فیلم‌های اقامتمان به ما داده شد تا با خود ببریم.

خود پالائو با وجود تفاوت‌ها، برای مسافران آمریکایی بسیار قابل دسترس است. این کشور با ایالات متحده در ارتباط آزاد است، به این معنی که کاملاً مستقل است، اما ارتباط نزدیکی با آمریکا دارد. پالائو از دلار آمریکا به عنوان پول رایج خود استفاده می‌کند، توسط خدمات پستی ایالات متحده خدمات‌رسانی می‌شود و برنامه‌های بودجه فدرال و دفاعی را از آمریکا دریافت می‌کند.

یونایتد ایرلاینز پالائو را از قطب‌های خود در گوام و ناریتای توکیو، با اتصالات بعدی به آمریکا، خدمات‌دهی می‌کند. چاینا ایرلاینز نیز از تایپه پرواز ارائه می‌دهد.

اگرچه سفر طولانی‌ای در سراسر اقیانوس آرام بود، اما بازدید از پالائو و فورسیزنز اکسپلورر به نظر ارزش سرمایه‌گذاری زمانی را داشت. شاید بزرگترین نگرانی من در طول هفته، برنامه‌ریزی برای توجیه بازگشت به خانه بود.

برای دریافت تازه‌ترین اخبار، به‌روزرسانی‌ها و پیشنهادهای سفر، در خبرنامه روزانه تراول‌پالس مشترک شوید.