سفر واراناسی: تجربه‌ای که زندگی‌ام را دگرگون کرد

اولین سفر تنهاییم در پیش بود و صادقانه بگویم، فکر نمی‌کردم سالم به خانه برگردم. قرار بود به هندوستان سفر کنم، کشوری که در آن، هر ۱۲ ساعت یک بار، ناچار بودم سوزنی را از جعبه‌ای بردارم و به شکمم تزریق کنم. با وجود ترس شدید از مرگ، می‌دانستم که باید بروم؛ من یک زمین‌شناس جوان و موفق بودم، اما از زندگی‌ام راضی نبودم و امیدوار بودم این ماجراجویی انفرادی، تکانی روحی به من بدهد.

وقتی وارد شهر واراناسی، شاید پرتنش‌ترین نقطه هند، شدم، با خود یک کیف پر از ۳۰۰ سرنگ داشتم. این شهر به عنوان مکانی مقدس برای هندوها جهت مرگ (که آن‌ها را از چرخه تولد، مرگ و تناسخ رها می‌کند) شناخته می‌شود. بنابراین، شمار زیادی از زائران هندی که به پایان عمرشان نزدیک هستند، به این شهر می‌آیند. دیدن اجساد در این مکان امری عادی است و اولین جسد در عرض چند دقیقه پس از ورودم از کنارم عبور داده شد. خیابان‌ها مملو از زندگی و فقر بودند، با تمام مناظر، صداها و بوهای همراهشان. شدت این موقعیت فراتر از هرآنچه تصور می‌کردم، چه برسد به تجربه کردنش، بود. اما وقتی به کرانه غربی رود گنگ رسیدم و از بالای تمام اجاق‌های سوزاندن اجساد به دشت‌های سیلابی پوشیده از چمن در آن سوی رود نگاه کردم، احساس آرامش و آسودگی عمیقی در من پدیدار شد.

تأثیر این سفر

در کنار رود گنگ، شاهد زندگی و مرگ به طور کامل بودم و در همان لحظه فهمیدم که نه تنها هندوستان، بلکه زندگی خودم را نیز دوست خواهم داشت. بزرگترین درکی که به دست آوردم این بود: بزرگترین فاجعه، مردن نیست؛ بلکه زندگی نکردن است. درست هم بود. آن زمین‌شناس جوان و ترسو دیگر به خانه بازنگشت. من بازگشتم.

زندگی در گات‌های واراناسی در کنار رود گنگ جریان دارد. narvikk / Getty Images

ساخت و ساز

شهر واراناسی یکی از قدیمی‌ترین شهرهای مسکونی مداوم در جهان است و قدمت آن به قرن دوازدهم پیش از میلاد بازمی‌گردد. هرچند، اهمیت آن تا حدود دو هزار سال بعد، زمانی که الهی‌دان هندی شانکاراچاریا جریان‌های فکری در هندوئیسم را یکپارچه کرد، افزایش نیافت. اجاق‌های سوزاندن اجساد هزاران سال است که در اینجا وجود دارند و بدون وقفه می‌سوزند. اما زائران نه تنها برای مردن و سوزانده شدن در مانیکارنیکا گات به اینجا می‌آیند، بلکه برای شستن گناهانشان در آب‌های گنگ و پرستش خود رودخانه نیز به اینجا سر می‌زنند.

پربارش‌ترین زمان‌ها برای بازدید از گنگ، هنگام طلوع آفتاب است، زمانی که رودخانه و گات‌ها (مجموعه‌ای از پله‌ها که به سمت آب پایین می‌روند) در اولین پرتوهای نور روز می‌درخشند، و هنگام غروب آفتاب که مراسم گنگا آرتی در داشاشوامد گات برگزار می‌شود. این مراسم شامل تقدیم آتش به الهه گنگا است – شما دیواهای (ظروف سفالی) بی‌شماری را خواهید دید که هر کدام گل و شمعی دارند و در رودخانه قرار داده می‌شوند. تماشای این هدایای درخشان که در تاریکی در گنگ سیاه شناورند، واقعاً شگفت‌انگیز است. واراناسی از طریق قطار، اتوبوس و هواپیما به خوبی به سایر نقاط هند متصل است.

شاید شما نیز علاقه‌مند باشید:
سفری که زندگی‌ام را دگرگون کرد: ماجراجویی با کمپر در اسکاتلند
۵ نکته برای اولین سفر به هند
زیباترین آب‌انبارهای هند و نحوه بازدید از آن‌ها
سفر معماری از میان امپراتوری‌های مادیا پرادش