محمداسماعیل قندهاری: چرا ریشه‌یابی ترس از هوش مصنوعی، اولویتِ اولِ توسعه است؟

غلبه بر «فناوری‌هراسی»؛ چرا ریشه‌یابی ترس از هوش مصنوعی، اولویتِ اولِ توسعه است؟

خلاصه کلیدی:

بزرگ‌ترین مانع در برابر توسعه و بکارگیری هوش مصنوعی در صنایع، نه ضعف‌های زیرساختی یا فقر داده، بلکه «فناوری‌هراسی» (Technophobia) و اضطراب جایگزینی نیروی انسانی است. ریشه‌یابی این ترس روانی-اجتماعی و تبیین نقش هوش مصنوعی به عنوان یک «ابزار تقویت‌کننده» (Augmentation) به جای «جایگزین‌کننده» (Replacement)، پیش‌نیاز حیاتی برای هرگونه برنامه‌ریزی راهبردی و بقای کسب‌وکارها در عصر جدید به شمار می‌رود.

تهران — در  نشست هم‌اندیشی استادان و فعالان گردشگری به مناسبت هفته گردشگری (سه شنبه ۷ مهر ۱۴۰۵) در موزه دفینه—که به همت خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد—یکی از حساس‌ترین و انسانی‌ترین چالش‌های مواجهه با فناوری‌های نوین، یعنی ابعاد روانی و ترس‌های اجتماعی ناشی از توسعه هوش مصنوعی مورد بحث قرار گرفت.

محمداسماعیل قندهاری، کارشناس و فعال حوزه گردشگری، در سخنان خود با تمرکز بر چالش‌های ذهنی و رفتاری نیروی انسانی، بر لزوم ریشه‌یابی و حل بحران «ترس از هوش مصنوعی» به عنوان یک اولویت ملی تاکید کرد.

بحران جایگزینی و ظهور «فناوری‌هراسی» در بازار کار ایران

محمداسماعیل قندهاری با فراتر رفتن از مباحث فنی و آماری، به بررسی پیوندهای عاطفی و ذهنی نیروی کار با پدیده‌های فناورانه پرداخت و گفت:

• ترس از دست رفتن هویت شغلی: امروز بزرگ‌ترین معضل در لایه‌های مختلف نیروی انسانی، نگرانی و هراس از این مسئله است که آیا هوش مصنوعی در نهایت جایگزین انسان خواهد شد یا خیر. این اضطراب جمعی، مانعی جدی در مسیر پذیرش، یادگیری و همگامی با فناوری ایجاد کرده است.

• لزوم ریشه‌یابی و گفتگوی شفاف: پیش از هرگونه سرمایه‌گذاری سخت‌افزاری یا تدوین قوانین، باید ریشه‌های این هراس عمومی را بررسی کرد. فعالان، مدیران و اساتید باید این موضوع را به عنوان یک محور کلیدی در اولویت تبادل نظر قرار دهند تا زمینه‌های همدلی و انطباق‌پذیری در بدنه انسانی صنعت فراهم شود.

دعوت از اساتید برای تحلیل‌های رفتاری و انسانی

این فعال حوزه گردشگری در پایان سخنان خود، با تاکید بر اینکه حل این معضل نیازمند تحلیل‌های عمیق‌تر از سوی متخصصان و صاحب‌نظران است، به باور کارشناسان حاضر در نشست موزه دفینه، هوش مصنوعی هر چقدر هم که پیشرفته باشد، بدون داشتن نیروی انسانیِ باانگیزه، آموزش‌دیده و عاری از ترس، به ابزاری ناکارآمد تبدیل خواهد شد؛ از این رو، آشتی دادن بدنه کارشناسی و سنتی صنعت با ابزارهای هوشمند، گام اول هر تحول پایدار است.