کمبود برف و نوآوری پیستهای اسکی برای نجات فصل
با نزدیک شدن به اوج تعطیلات در بیست و سوم دسامبر، بسیاری از مناطق اسکی در ایالت کلرادو برای گشودن حتی بیست درصد از مسیرهای خود تقلا میکردند، چرا که میزان برف به شکل بیسابقهای کم بود.
اما مانتین مانارک، که در امتداد خط الرأس قارهای در مرکز این ایالت قرار دارد، توانسته بود ۵۱ مسیر از ۷۷ مسیر خود را باز کند.
راز موفقیت مانارک چه بود؟ نه بارش بیشتر از آسمان بود و نه امکانات بهتر برای تولید برف مصنوعی. این پیست اسکی که به صورت مستقل اداره میشود، حتی برف مصنوعی هم تولید نمیکند.
در عوض، مانارک به شکل گستردهای بر روشی به نام «مزرعهداری برف» تکیه کرده است. این روش شامل به دام انداختن برفهای پراکندهشده توسط باد با شبکهای از حصارهای استراتژیک است و سپس با استفاده از ماشینهای ویژه، تودههای برف جمعآوری شده را در سراسر شیبها پخش میکنند. این کوهستان همچنین با استفاده از سازههایی که مدیرعامل مانارک، کریس هاگرتی، آنها را «ردیفهای بادی» مینامد، برف را جمعآوری میکند. این سازهها شبیه به جدولهای مرتفع هستند، با این تفاوت که از برف ساخته میشوند.
هاگرتی گفت: «ما در تشخیص این موضوع که بر اساس جهت باد و شرایط آب و هوایی، کدام بخشهای کوه برفخیز میشوند، واقعاً ماهر شدهایم.»
در سراسر صنعت اسکی، اقداماتی برای تأمین پوشش برفی مطمئنتر، به ویژه در ابتدای فصل، در حال اهمیت یافتن است، زیرا تغییرات آب و هوایی، بارش برف را غیرقابل پیشبینیتر کرده است. بر اساس پژوهشهای جهانی بانک آو امریکا، میانگین بارش سالانه برف در ایالات متحده از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۲۴ بین ۱۱ تا ۱۷ اینچ کاهش یافته که این کاهش در مناطق غربی بیشتر بوده است.
بدیهی است که تولید برف مصنوعی، راهبرد اصلی انعطافپذیری برای پیستهای اسکی در سراسر جهان است. به عنوان مثال، غول صنعتی «ویل ریسورتس» از سال ۲۰۱۵ بیش از ۱۰۰ میلیون دلار در زمینه تولید برف مصنوعی سرمایهگذاری کرده است.
با این حال، بر اساس انجمن ملی مناطق اسکی، تا سال ۲۰۲۳ تنها ۱۷ درصد از اراضی قابل اسکی در ایالات متحده تحت پوشش تولید برف مصنوعی قرار داشتند. در مناطق کوهستانی غرب، که شامل یوتا و کلرادو میشود، تنها ۱۱ درصد از مسیرهای اسکی با برف مصنوعی تغذیه میشوند.
توسعه زیرساختهای تولید برف مصنوعی پرهزینه است. همچنین، راهاندازی این تجهیزات هم از نظر انرژی و هم از نظر مصرف آب بسیار سنگین است، اگرچه بخش عمدهای از آب استفادهشده پس از ذوب برف به چرخه آب بازمیگردد.
بنابراین، مانارک و دیگر پیستهای اسکی به دنبال روشهای جایگزین برای تقویت ذخایر برفی خود در روزهای کمبرف ابتدای فصل هستند.
مزرعهداری برف در بسیاری از پیستهای اسکی انجام میشود. با این حال، مانارک توجه ویژهای به آن دارد که بخشی از آن به دلیل موقعیت بادخیز این منطقه در امتداد خط الرأس قارهای و عدم وجود سیستم تولید برف مصنوعی است. هاگرتی گفت که در نوامبر بیسابقه گرم امسال، این پیست تعداد حصارهای متحرک خود را دو برابر کرد و ۳۰ بخش ۵۰ فوتی اضافی خریداری کرد.
راهحل دیگر: ذخیرهسازی برف
برخی از مناطق اسکی همچنین به راهحلی نوآورانهتر روی آوردهاند. سیستم پایدار ذخیرهسازی برف شرکت فنلاندی «اسنو سکیور» یک دهه پیش در کشور خود این شرکت معرفی شد. امسال، این فناوری وارد اسکی آلپاین در آمریکای شمالی شد و در پیستهای سان پیکز در بریتیش کلمبیا، بوگاس بیسین در آیداهو و تیرول بیسین در ویسکانسین مورد استفاده قرار گرفت.
سیستم اسنو سکیور به پیستهای اسکی امکان میدهد حجم زیادی از برف را در نقاط استراتژیک کوه در فصل تعطیلات انباشته و حفظ کنند تا در پاییز به طور مطمئن از آن استفاده شود. این کار با عایقبندی برف و انعکاس نور خورشید با استفاده از پنلهای پلیاستایرن سفید (ماده مورد استفاده در یونولیت) به ضخامت حدود دو اینچ انجام میشود. در زیر این پوشش، برف میکروکلیمای خاص خود را ایجاد میکند که شرایط سرد را تداوم میبخشد و ذوب را کاهش میدهد.
دانکن کوری، مدیر عملیات سان پیکز، گفت که این پیست تابستان گذشته ۱۲۵ هزار دلار هزینه کرد تا ۱۵ هزار متر مکعب برف را روی مسیر مسابقه خود، که «اواسوی» نام دارد، ذخیره کند. برف به اندازهای سرد باقی ماند که تنها حدود ۲۰ درصد آن پیش از برداشتن پوشش سیستم اسنو سکیور در نهم اکتبر ذوب شد.
سان پیکز سال مناسبی را برای آزمایش ذخیرهسازی برف انتخاب کرد. گرمترین پاییز در یکچهارم قرن حضور کوری در این پیست، مانع از تولید برف مصنوعی کافی برای بازگشایی هدفمند اوایل نوامبر برای اسکیبازان محلی شد. اما کوری گفت که سان پیکز توانست چهار هکتار از مرکز مسابقه خود را با دو فوت برف ذخیرهشده و یک هکتار دیگر را با برفی به عمق یک فوت بپوشاند و در هشتم نوامبر بازگشایی کند.
کوری گفت: «بدون اسنو سکیور، ما در هشتم نوامبر امسال باز نمیکردیم. ممکن بود حتی تا پایان نوامبر یا اوایل دسامبر طول بکشد.»
او گفت که ذخیرهسازی برف گران است. اما تولید برف مصنوعی نیز هزینهبر است. و ذخیرهسازی، قطعیت بیشتری برای روز بازگشایی سان پیکز در سالهای آینده فراهم میکند. برای سال آینده، این پیست در حال بررسی استقرار سه توده ۱۵ هزار مترمکعبی است تا از برف اضافی برای پوشش بیشتر مسیر اواسوی و یک مسیر دوم استفاده کند.
بوگاس بیسین فصل ابتدایی برفی بدتری نسبت به سان پیکز داشته است که این پیست را مجبور کرد بخش عمده کوه را تا ژانویه بسته نگه دارد. اما با وجود مشکلات بوگاس بیسین در این فصل، نیت شِیک، مدیر عملیات کوهستانی، همچنان بر استفاده از ذخیرهسازی برف متقاعد است و انتظار دارد بسیاری از کوهستانهای دیگر نیز آن را بپذیرند.
او در ویدیویی که توسط بوگاس بیسین تولید شده گفت: «من از نظر زیستمحیطی و اقتصادی، این را نوآوری بعدی برای صنعت اسکی آمریکای شمالی میبینم.»
چرا این موضوع اهمیت دارد: تأثیر بر هزینهها، ایمنی و انتخابهای مسافران
روشهای نوآورانهای مانند مزرعهداری برف و ذخیرهسازی آن، فراتر از یک راهحل فنی، مستقیماً بر تجربه و تصمیمگیری گردشگران تأثیر میگذارند. برای مسافران، تضمین باز بودن پیستها در تاریخهای برنامهریزیشده، به معنای کاهش ریسک لغو سفر و از دست دادن هزینههای رزرو هتل، بلیت پرواز و اجاره تجهیزات است. این اطمینان خاطر، به ویژه برای خانوادهها و گروههایی که سفرهای خود را ماهها قبل برنامهریزی میکنند، حیاتی است.
از منظر ایمنی، پوشش برفی کافی و یکنواخت که توسط این روشها تأمین میشود، خطرات ناشی از برخورد با سنگها یا زمین سخت را کاهش میدهد. همچنین، بازگشایی به موقع پیستها از ازدحام بیش از حد در روزهای اوج فصل میکاهد که خود عاملی برای افزایش ایمنی در شیبهاست. در نهایت، این فناوریها میتوانند با کاهش وابستگی به برف مصنوعی که نیازمند مصرف بالای آب و انرژی است، به پایداری زیستمحیطی مقاصد اسکی کمک کنند، موضوعی که برای نسل جدیدی از گردشگران آگاه به محیط زیست اهمیت فزایندهای دارد.
اهمیت این گزارش برای گردشگران و فعالان صنعت در ایران
این گزارش برای جامعه گردشگری ایران، به ویژه با توجه به ظرفیتهای در حال توسعه در مناطق برفخیز کشور مانند دیزین، شمشک و آلاداغ، از اهمیت آموزشی و الگوبرداری بالایی برخوردار است. ایران با چالشهای مشابهی از جمله تغییرات آب و هوایی، نوسانات بارش برف و نیاز به طولانیتر کردن فصل گردشگری زمستانی روبرو است. آشنایی با راهحلهای کمهزینهتر و پایدارتر نسبت به سیستمهای سنگین تولید برف مصنوعی، میتواند گزینههای جدیدی پیش روی مدیران پیستها و سرمایهگذاران این حوزه قرار دهد.
برای گردشگران ایرانی نیز درک این موضوع که مقاصد بینالمللی چگونه با چالش کمبود برف مقابله میکنند، جالب توجه است. این آگاهی میتواند در انتخاب مقصد سفر زمستانی آنها تأثیر بگذارد؛ مقاصدی که از فناوریهای نوین برای تضمین شرایط اسکی استفاده میکنند، احتمالاً گزینههای مطمئنتری برای برنامهریزی سفر خواهند بود. علاوه بر این، این گزارش نشان میدهد که چگونه خلاقیت و مدیریت منابع محلی میتواند بر محدودیتهای طبیعی غلبه کند، درسی که برای بسیاری از صنایع در ایران نیز قابل تعمیم است.
تحلیل مدیریتی برای فعالان صنعت گردشگری ایران
گزارش حاضر، نمونهای عینی از «مدیریت ریسک عملیاتی» و «ایجاد مزیت رقابتی پایدار» در صنعت گردشگری زمستانی را به نمایش میگذارد. برای مدیران پیستهای اسکی و مقاصد گردشگری زمستانی در ایران، این رویکردها چندین درس کلیدی دارد. نخست، مفهوم «بهینهسازی منابع موجود» به جای تکیه صرف بر سرمایهگذاریهای سنگین و پرریسک مطرح میشود. تکنیک مزرعهداری برف در مانارک، نمونهای از «نوآوری کمهزینه» است که با شناخت دقیق اکوسیستم محلی (الگوهای باد) و استفاده از آن به عنوان یک دارایی، مشکل را حل میکند.
دوم، بحث «تنوعبخشی به راهبردهای تابآوری» مطرح است. در حالی که تولید برف مصنوعی همچنان یک ابزار اصلی است، اما تکیه بر یک روش واحد، ریسک بالایی دارد. ترکیب روشهایی مانند ذخیرهسازی برف (Snow Secure) که در سان پیکز شاهد آن هستیم، نوعی «سرمایهگذاری در اطمینانبخشی به زنجیره تأمین خدمات» محسوب میشود. این امر مستقیماً بر «رضایت مشتری» و «وفاداری برند» تأثیر میگذارد، زیرا مسافران میدانند که تاریخ بازگشایی پیست، قابل اتکاتر است.
سوم، بعد «پایداری زیستمحیطی» این راهحلها، یک «مزیت بازاریابی قوی» برای جلب گردشگران بینالمللی و داخلی آگاه به مسائل زیستمحیطی ایجاد میکند. این میتواند بخشی از «استراتژی مسئولیت اجتماعی شرکت» (CSR) مقاصد ایرانی باشد و تصویر برند آنها را ارتقا دهد. چهارم، این نوآوریها «طول فصل گردشگری» و در نتیجه «جریان درآمدی» را افزایش میدهند. بازگشایی حتی دو هفته زودتر، میتواند تأثیر قابل توجهی بر درآمدهای حاصل از فروش بلیت، اجاره تجهیزات و خدمات جانبی داشته باشد.
برای ایران، با توجه به محدودیتهای آبی در بسیاری از مناطق، بررسی روشهای کممصرفتر مانند ذخیرهسازی برف میتواند بسیار منطقی باشد. این امر نیازمند «همکاری بینبخشی» با شرکتهای دانشبنیان داخلی یا انتقال فناوری است. در نهایت، این گزارش بر اهمیت «تحقیق و توسعه» و «پایش مداوم روندهای جهانی» در صنعت گردشگری تأکید میکند. مدیران ایرانی باید این رویکردها را نه به عنوان یک خبر دور، بلکه به عنوان یک «چراغ راه برای برنامهریزی استراتژیک» در نظر بگیرند تا بتوانند در بازار رقابتی گردشگری منطقه و جهان، موقعیت خود را تثبیت و ارتقا دهند.
مطالب مرتبط
نظرسنجی از هتلهای همایشی آلمان: چشمانداز مثبت برای سال آینده
بر اساس یک نظرسنجی جدید، بیش از نیمی از هتل های همایشی آلمان برای سال ۲۰۲۶ خوشبین هستند. هتل های کوچک و خانوادگی و همچنین واحدهای واقع در شمال آلمان ن...
اصفهان، نگین میراث فرهنگی ایران و نقش کلیدی خانههای تاریخی در پیوند نسلها
معاون صنایع دستی وزارت میراث فرهنگی در نشستی در اصفهان بر نقش محوری این شهر در نمایش میراث ناملموس ایران تأکید کرد. او اصفهان را نمونه ای از سرمایه اج...
شرکت هواپیمایی لهستان دو مسیر تازه به اروپا اضافه کرد
خط هوایی LOT لهستان دو مسیر تازه در اروپا راه اندازی کرده است: ورشو به مالاگا و گدانسک به استانبول. پرواز ورشو-مالاگا از ژانویه شروع شده و تا پایان فو...
