داستان راه آهن
راه آهن سراسری ایران، عمری هشتاد ساله دارد که تا امروز مشغول به کار است. از زمان زمزمههای نخست لزوم شکلگیری راههای مواصلاتی، تا تصمیم و تصویب راه آهن سراسری در مجلس، در مراحل ساختش و حتی بعدتر در مرحله بهرهبرداری نیز فراز و فرودهای زیادی را تجربه کرده که راه آهن ایران را، تشخصی خاص در تاریخ معاصر میبخشد. علاوه بر آن راه آهن سراسری، شمال را از بندر ترکمن به جنوب ایران ـ بندر امام خمینی ـ متصل میکند که همین موضوع سبب شده تا طبیعت و آب و هوای متفاوتی را در هر بخش راه آهن شاهد باشیم. تفاوت اقلیمی در نقاط مختلف ایران به ویژه مسیرهایی که راه آهن از آن عبور میکند از دیگر مواردی است که با تصویر و کاربرد راه آهن ایران، گره خورده است. مورد دیگر در راه آهن، عدم شناخت عموم از شکلگیری آن و سیستم یکپارچهای است که آن را مدیریت میکند. برای عموم مردم مفهوم راه آهن به قطار خلاصه میشود. در صورتی که قطار، تنها همچون عقربههای ساعت، نمود بیرونی از سیستم یکپارچهای است که در پس پرده، مسئولیت هماهنگی و برنامهریزی آن را بر عهده دارد. سیستمی که پیچیدگی طراحی و ساخت آن کمی از نظرها دور مانده است. همه اینها دلایلی شد تا گروه ریلرو با طرحی از آقای محسنیان، در صدد شناخت بیشتر موضوع راه آهن برآمده و تلاش کند تا آن را به دیگران نیز معرفی کند. محمد محسنیان فارغ التحصیل باستان شناسی است که با علاقه به میراث صنعتی، به طور شخصی موضوع راه آهن سراسری ایران را پیگیری میکرده که به مرور بیشتر متوجه جاذبههای پیدا و پنهان آن شده است و نهایتا با کنار هم گذاشتن همه یافتههایش، موضوع راه آهن را موضوعی ویژه و حائز اهمیت برای عنوان گردشگری مییابد. امروز او و گروهش، گردشگران را به بازدید از جاذبههای راه آهن و درک بهتر از تاریخ و فن آن دعوت میکنند. برای این هدف، آنها مسیرهایی را مطابق با دسترسیهای راه آهن انتخاب کرده و گردشگران را با قطار گردشگری اختصاصی به شنیدن داستان راه آهن دعوت میکنند.
جاذبههای طبیعی
راه آهن ایران، از بکرترین و جذابترین بخشهای ایران عبور میکند. در شمال و جنوب از میان کوهستانهای البرز و زاگرس گذر کرده و در بخشهای میانی از دل دشتها و کویر. تماشای طبیعت ایران با قطار فرصتی ایده آل برای طبیعتگردان و تجربهای فراموش نشدنی برای گردشگران است. در بسیاری موارد، خصوصا در بخشهایی از مسیر کوهستانی که هیچ راه دسترسی، جز قطار، وجود ندارد، فرصتی حاصل شده تا طبیعت در کنار ریلها در هماهنگی و هارمونی تمام، به زیبایی جلوه کند.
جاذبههای فنی
در هنگام ساخت راه آهن سراسری، راههای دسترسی چندانی وجود نداشت تا به کمک آن تجهیزات و خدمات مورد نیاز ساخت راه آهن جابهجا شود، از این رو این پروژه فوقالعادهی بین المللی، نه فقط در بخش سازههای راه آهن، شاهکار به حساب میآید، بلکه در ایجاد و ساخت راههای دسترسی در همان ابتدای شروع پروژه، نیز بسیار قابل توجه است. از یک طرف راههای باریک و بلندِ کنده شده در دل کوهها به عنوان راههای دسترسی و از طرفی کمپهای کارگری کارکنان و کارگران راه آهن که عموما در اطراف همین راهها، شکل گرفتهاند و هنوز آثاری از آن قابل مشاهده است. مورد دیگر محدودیت در ابزار و مصالح ساخت راه آهن بود که مهندسان را مجبور به استفاده از مصالح محلی در ساختن پلها نمود. به کارگیری ترکیبی از سنگ و بتن و دقت و ظرافت به کار رفته در اجرای آن، از مواردی است که نمیتوان به راحتی از آن گذشت. ساخت تونلهای متعدد، در شمال و جنوب از دیگر موارد قابل توجه در راه آهن است. هرچه قدر که ساختن تونلها در جنوب با مشکل و سختی حفر کوههای سنگی همراه بود، در شمال با سستی و رانش زمین مواجه بود که تقویت بدنهها و طاق را، اجبار میکرد. مسیر راه آهن خود از جمله موارد دیدنی در بخش فنی راه آهن است. محدودیت شیب مجاز در ساخت راه آهن که با بررسیها و نهایتا در جلسهای با حضور مهندسان و رضا شاه، به عدد 28 در هزار رسید، موجب شد تا در بخشهای کوهستانی طول ریل گذاریها گاها به سه برابر طول جادهای (کنونی) افزایش یابد. مسیرهایی که بارها و بارها دور میزنند و از زیر و روی کوهها و جادهها عبور میکردند و اینها برای مسافرانی که در قطار نشستهاند چندان قابل لمس نیست. از همین رو شناخت راه آهن و جاذبههای آن نیاز به دیدی از بالا هم دارد.
جاذبههای تاریخی
هر موضوع قدیمی با شناختن داستان و تاریخ آن، اهمیت پیدا میکند. برای دیدن و تماشای راه آهن نیاز به عینکی هشتاد ساله است تا شرایط و وضعیت زمانی که احداث راه آهن تصویب و به اجرا درآمد را آشکار کند. حضور کشورهایی همچون روسیه و انگلیس که گاها تاثیراتی مستقیم در تصمیم گیریهای کشوری داشتند. محدودیت منابع مالی برای ساخت راه آهن و نبودن راههای مواصلاتی مناسب برای انتقال تجهیزات، موافقان و مخالفان طرح احداث راه آهن در مجلس و از همه مهمتر نقشی که راه آهن ایران در جنگ جهانی دوم ایفا کرد، همگی از مواردی است که راه آهن را به لحاظ تاریخی، حائز اهمیت کرده است. نگاه به راه آهن، نگاه به تاریخ ایران است. جدای از داستانها و افسانههای زیادی که سینه به سینه از زمان ساخت آن تا به امروز نقل شده است، اما آنچه به شکل مکتوب و مستند باقی مانده حاکی از چالشها و پیچ و خمهای فراوانی است که موضوع راه آهن تا به امروز، طی کرده است.
قطار گردشگری
عنوان قطار گردشگری ،عنوانی شناخته شده در بین انواع خدمات گردشگری جهان است. در واقع شکل ساده آن استفاده از قطار برای هدفی غیر از کاربردهای معمول حمل و نقل بار و مسافر، و با هدف برنامه گردشگری است. این قطارها میتواند از انواع قطارهای ساده و قدیمی با گشتهای چند ساعته تا قطارهای مدرن و لوکس برای گشتهای برون مرزی متفاوت باشد. در ایران تا چند سال قبل نمیشد سراغی از تنوع قطارهای گردشگری با رویکرد درست آن گرفت. خوشبختانه این روزها با توجه مجموعه راه آهن به این موضوع، و علاقهمندی شرکتهای خصوصی، آینده بهتری را برای این موضوع میتوان متصور شد.
در قطار گردشگری ریلرو چه میگذرد؟
همراهی با قطار ریلرو، فرصتی برای لمس و تجربه تاریخ راه آهن ایران است. در حالی که قطارهای گردشگری میتوانند موضوعات متعددی از قبیل فرهنگ، موسیقی، غذا و یا بازدید از مکانی خاص را مورد توجه قرار دهند، قطار ریلرو، کشف جذابیتهای راه آهن سراسری ایران را موضوع اصلی گردشگری بیان میکند. به این شکل که گردشگران سوار بر قطار اختصاصی تاریخ راه آهن را در قالب داستانهایی به نقل از کتب و روایات معروف میشنوند و در ایستگاههای گردشگری که لزوما همان ایستگاههای معمول راه آهن نیست، از قطار پیاده میشوند تا مستندات تاریخی و مناظر طبیعی و سازههای آن را از نزدیک بازدید کنند. در هر یک از توقفهای قطار، برگی از جاذبههای مسیر ورق میخورد.
مسیر و خدمات
از آنجایی که مسیر کوهستانی شمال، یکی از جذابترین بخشهای راه آهن ایران است، پتانسیل این را دارد که محور اصلی یک روز گردشگری قرار بگیرد. برنامه قطار گردشگری سواد کوه از ایستگاه راه آهن تهران آغاز میشود، لذا ویژگیهای طبیعی و صنعتی ورامین و گرمسار و بافت متفاوت هر کدام از این مناطق، بر جذابیت برنامه افزوده است. مسیر حرکت: تهران- ری- بهرام- ورامین- پیشوا- ابردژ- کویر- گرمسار – بن کوه – کبوتر دره- سیمین دشت- زرین دشت- مهباد- فیروزکوه- گدوک- شوراب- دوگل- ورسک- سرخ آباد- دوآب برنامه، شامل توقفهایی خارج از ایستگاههای معمول راه آهن شمال است. به این معنی که قطار ریلرو در ایستگاههای گردشگری توقف دارد. برخی از این ایستگاهها، البته با ایستگاههای خود راه آهن نیز منطبق است. قطارهای مسافری این مسیر شب رو هستند، و در نیمههای شب از ایستگاههای بخش کوهستانی عبور میکنند، از همین رو قطار ریلرو علاوه بر تعریف ایستگاههای گردشگری، این امکان را هم به گردشگران میدهد تا ایستگاههای معمول مسافری را در طول روز و با صبر و حوصله بیشتری تماشا کنند. نیم ساعت بعد از سوار شدن به قطار در حالی که دشتهای حاصلخیز ورامین، از پس پنجرههای بزرگ قطار پیداست، از گردشگران با صبحانهای که از قبل مهیا شده، پذیرایی میشود. وعده نهار و میان وعدههای صبح نیز در قطار سرو میشوند. در راه برگشت، تماشای دوباره مناظر، این بار در آفتابی که سرخ و رو به غروب است، لذتی مضاعف دارد. برنامه عصرانه، در یکی از ایستگاههای کوچک بین راه چیده میشود و گردشگران در فضای سبز کنار ایستگاه، پذیرایی میشوند. معمولا باغدارانی که از حضور قطار گردشگری در این ساعت مطلع هستند، سبدهای میوهشان را به کنار ایستگاه برای فروش میآورند و با استقبال خوب گردشگران مواجه میشوند. طبیعت مسیر راه آهن شمال، از تهران تا سوادکوه، بسیار متنوع است. در حرکت با قطار علاوه بر رنگ به رنگ شدن طبیعت، از دشت ورامین به کویر گرمسار، سپس به باغهای سرسبز سیمین دشت و در ادامه، بافت کوهستانی رشته کوههای البرز، میتوان آثاری به جا مانده از کارخانجات متروکه و یا ساختمانهای قدیمی را نیز مشاهده کرد.
یک روز با خط طلا
یکی از جذابترین و پر داستانترین بخشهای راه آهن ایران، راه آهن شمال و به خصوص ناحیه کوهستانی آن است. مسیری که قطار ریلرو با عنوان « قطار گردشگری سواد کوه» برای گشت یک روزه، طراحی و اجرا میکند. گرچه شاید هیجان انگیزترین بخش برنامه، سه خط طلا باشد، جایی که توالی سه خط ریلی را در یک سمت کوه میتوان دید. اما به نقل از آقای محسنیان، این بخش از راه آهن شمال تنها بخشی از راه آهن نیست که سه خط در زیر هم قرار میگیرند، ولی به جهت دید مناسب این نما از جاده فیروزکوه، که تا بخشی از راه آهن شمال آن را همراهی میکند، معروفترین آنها است. برنامه قطار گردشگری، از ایستگاه راه آهن تهران شروع میشود. ایستگاهی که عمری معادل عمر راه آهن سراسری ایران دارد. با خروج از تهران، قطار از دشتهای حاصل خیز ورامین عبور میکند، از پیشوا و ابر دژ، رد شده و وارد کویر زیبای گرمسار میشود. منطقهای با کوههای سرخ که در اثر جریان آبهای نمکین بر روی آن، نقوشی طراحی شدهاند و معروفترینشان به کوه اژدها، معروف است. با توقف در ایستگاه بنکوه و گشت در این ایستگاه، تشکیلاتی که مدت زمانی است دیگر از رونق افتاده، تصویری کاملا ملموس از آنچه در سالهای اولیه راه آهن اهمیت داشته، برای گردشگران شکل میگیرد. ساختمانها و تشکیلاتی که علی رغم از کار افتادگی، هنوز هم جذاب و قابل تحسین است. در ادامه، باغهای انار، سیب، به و حبله رود، تابلویی چشم نواز از طبیعت کبوتردره را، ارائه میدهند و باز هم مناظر و باغهای میوه سیمین دشت و زرین دشت به پیروی از آن، خودنمایی میکنند. تصاویری به غایت زیبا از مناظر ایران که کمتر گردشگران را ملاقات میکنند و قطار گردشگری فرصتی مناسب، برای درک آنها است. در قطار توضیحاتی راجع به مناظر و اتفاقات راه آهن، ذهن گردشگران را بیشتر هدایت میکند. با ورود به ده کوچکی به نام شوراب، گردشگران از یک سایت گردشگری خاص، در مسیر راه آهن شمال، دیدن میکنند. روستایی که حتی نامش در نام راه آهن گره خورده: در هنگام حفر تونل راه آهن، در بالادست این روستا، چشمه آبی بیرون میزند که به واسطه دارا بودن املاح و مواد معدنی، شوراب خوانده شده و پهنهای سرخ رنگ را در سینه کوه ایجاد کرده است. شوراب همچنین به لحاظ دارا بودن اثاری از تاریخ و سازههای راه آهن نیز اهمیت دارد. گشت و توضیحات راهنما در کنار محصولات محلی که اهالی روستا برای گردشگران تدارک دیدهاند، شیرینتر هم میشود. با خروج قطار از منطقه شوراب، بخش کوهستانی راه آهن شمال، که سازه معروفی همچون پل ورسک را در خود جا داده است، آغاز میشود. اگر چه باز هم بنابه روایت محمد محسنیان این پل پیچیدهترین و گرانترین سازه در راه آهن شمال نیست، اما به چند دلیل از جمله نقشش در جنگ جهانی دوم، افسانههایی که سینه به سینه در مورد ساخته شدنش نقل میشود و همچنین دید نسبتا خوبی که از مسیر جادهای دارد، منجر به آن شده تا از همتای خودش پل اوریم، در شهرت، سبقت بگیرد. در ایران به اشتباه راه آهن سراسری را حاصل کار مهندسین آلمانی میدانند که این مورد هم با توضیحات راهنما در حین گشت، روشن میشود. از جمله خاطره انگیزترین بخشهای تور، توقف قطار بر روی پل ورسک است. لحظهای که فرصت لمس موقعیتی منحصر به فرد را برای گردشگران، فراهم میکند. طبق برنامه قطار تا منطقه سوادکوه، ایستگاه دوآب پیش میرود. پیادهروی در کنار ریل، تا رسیدن به پل زیبای درهای راه آهن به اسم پل کلانتری و دقیق شدن در نکات فنی و حتی فراتر از عملکرد آن، از جمله برنامههای این ایستگاه زیباست. با برگشت قطار به سمت تهران و پذیرایی عصرانه در یکی از ایستگاههای زیبای مسیر، گشت یک روزه خط طلا به ساعات پایانی نزدیک میشود. و با تاریک شدن هوا، قطار به ایستگاه راه آهن تهران، باز میگردد.
مسیر ادامه دارد…
مطالب مرتبط
سفر به آفریقا؛ ته دنیا
سفر برای من مانند جعبه مداد رنگی است که هر قاره و هر کشوری رنگ خاص خودش را در آن جعبه دارد. اما آفریقا پر رنگ ترین قاره در این جعبه رنگ ها است. تا حال...
گذری بر کردهای سرزمین مادری
سفر به کردستان، یعنی سفر به قلب فرهنگ کردها. برای دختر طبیعتگردی چون من، با پیش فرضهایی نادرست از این قوم مهربان و البته ریشهدار، این سفر، یک خاطره...
تشکیل کانون طبیعت گردی: راهکارهای توسعه گردشگری و تجربههای نوین
آیا کانون طبیعت گردی با هماهنگی بین فعالان و تکیه بر خرد جمعی می تواند چالش های طبیعت گردی در ایران را حل کند؟ مصاحبه با سهند عقدایی درباره ساماندهی ص...