تعطیلی دولت آمریکا چه هزینه‌ای بر صنعت گردشگری تحمیل کرد؟

طولانی‌ترین توقف فعالیت دولت فدرال در تاریخ آمریکا، خسارتی بیش از ۶ میلیارد دلاری به اقتصاد بخش سفر این کشور وارد کرد.

بر اساس یادداشتی از جاشوا فریدلندر، معاون بخش پژوهش انجمن سفر آمریکا، این زیان عمدتاً ناشی از «فشار بر نیروی کار، کندی عملیات و کاهش تقاضا» بوده است.

برای سنجش پیامدهای این تعطیلی که از اول اکتبر تا دوازدهم نوامبر سال ۲۰۲۵ به طول انجامید، انجمن سفر آمریکا با شرکت توریسم اکنامیکس همکاری کرد. نتیجه این بررسی، رقم ۶.۱ میلیارد دلار زیان اقتصادی در بخش‌های مرتبط با گردشگری را نشان داد. این تحلیل همچنین مشخص کرد که به طور میانگین، روزانه ۸۸ هزار سفر کمتر در ایالات متحده انجام شده است.

فریدلندر در مقاله خود که هفتم ژانویه منتشر شد، توضیح می‌دهد که توقف کار دولت فدرال به طور کلی، پیامدهای متنوعی برای صنعت سفر دارد. این موضوع شامل پرسنل ضروری هوانوردی مانند کنترلرهای ترافیک هوایی، مأموران امنیت حمل‌ونقل و کارکنان گمرک و مرزبانی می‌شود که مجبورند بدون دریافت دستمزد در محل کار خود حاضر شوند.

این وضعیت «فشار عظیمی بر نیروی کاری وارد می‌کند که مسئول حفظ امنیت مسافران و عملکرد سیستم هستند». او اضافه می‌کند که «تعطیلی‌های گذشته منجر به کمبود نیرو و چالش‌های عملیاتی زنجیره‌ای شده است.»

فریدلندر می‌افزاید: «در ماه نوامبر، اداره هوانوردی فدرال به دلیل کمبود کنترلر، پروازها را در ۴۰ فرودگاه پرترافیک کاهش داد که این امر تأخیرها را تشدید و منجر به لغو پروازها در سطح ملی شد.»

اینها تنها بخشی از تأثیراتی است که صنعت سفر زمانی تجربه می‌کند که مقامات منتخب بودجه لازم برای دولت فدرال را تأمین نمی‌کنند، همان‌طور که اخیراً رخ داد.

این تعطیلی در پی اختلاف نظر قانون‌گذاران درباره تمدید یارانه‌های بازارهای بیمه درمانی مقرون‌به‌صرفه آغاز شد. حدود ۲۴ میلیون نفر که از طریق شغل یا مدیکید به بیمه درمانی دسترسی ندارند، برای دستیابی به طرح‌های درمانی به این قانون متکی هستند. دموکرات‌ها برای تضمین ادامه کمک‌هزینه‌های درمانی که بیمه درمانی را برای آمریکایی‌ها تا حدی مقرون‌به‌صرفه می‌کند، مبارزه می‌کردند. این تلاش ناموفق بود و تعطیلی بدون تمدید یارانه‌های درمانی که دموکرات‌ها برای حفظ آن می‌جنگیدند، به پایان رسید.

فریدلندر می‌گوید تعطیلی که در میانه این نبرد سیاسی رخ داد، تقاضا برای سفر را کاهش داد. دلیلش این است که سفرهای رسمی دولتی متوقف می‌شود و سفرهای کاری مرتبط با دولت به کلی تعطیل می‌گردد.

علاوه بر این، جاذبه‌های عمومی مانند پارک‌های ملی و موزه‌های اسمیتسونین درهای خود را می‌بندند که این امر علاقه به سفر و بازدید از جوامع میزبان در سراسر کشور را کاهش می‌دهد.

فریدلندر می‌گوید: «این اثرات به بیرون گسترش می‌یابد، هزینه‌های مسافران را کم می‌کند و هزینه‌های بعدی را به خطوط هوایی، هتل‌ها، رستوران‌ها، کسب‌وکارهای کوچک و اقتصادهای محلی تحمیل می‌نماید.»

به گفته فریدلندر، نتیجه‌گیری از تعطیلی اخیر دولت فدرال واضح است: «تعطیلی‌های دولت پرهزینه، مختل‌کننده و غیرضروری هستند. آن‌ها به شکلی نامتناسب به بخشی آسیب می‌زنند که از ۱۵ میلیون شغل حمایت می‌کند و رشد اقتصادی آمریکا را پایه‌ریزی می‌نماید. حفظ تداوم عملیات سفر و اطمینان از پرداخت دستمزد کارگران ضروری، قدردانی شایسته‌ای از صنعتی است که ثابت کرده ضروری است.»

چرا این موضوع اهمیت دارد؟ تحلیل هزینه‌ها و تصمیمات سفر

ارقام میلیاردی خسارت ناشی از تعطیلی دولت آمریکا، تنها یک عدد خشک اقتصادی نیست؛ بلکه زنگ خطری جدی برای تمامی ذی‌نفعان صنعت گردشگری در سراسر جهان محسوب می‌شود. این گزارش به وضوح نشان می‌دهد که ثبات سیاسی و عملکرد بدون وقفه نهادهای دولتی، چه نقش حیاتی در سلامت اقتصادی بخش سفر ایفا می‌کند. زمانی که پروازها به دلیل کمبود نیروی انسانی کنترل می‌شود، جاذبه‌های مهم تعطیل می‌شوند و بی‌ثباتی بر فضای کلی جامعه سایه می‌افکند، اولین قربانی، اعتماد مسافران و سرمایه‌گذاران است.

این تحلیل برای مسافران و برنامه‌ریزان تور نیز درس‌های مهمی دارد. هنگام برنامه‌ریزی برای سفرهای بین‌المللی، به ویژه به مقاصدی که ممکن است با نوسانات سیاسی داخلی مواجه باشند، باید فاکتور «ثبات» را به عنوان یک معیار کلیدی در نظر گرفت. امکان لغو یا تأخیر گسترده پروازها، بسته شدن غیرمنتظره موزه‌ها و پارک‌های ملی، و ایجاد اختلال در خدمات مرزی، می‌تواند نه تنها یک سفر تفریحی را خراب کند، بلکه هزینه‌های مالی قابل توجهی را به مسافر تحمیل نماید. بنابراین، بررسی تقویم سیاسی و احتمال بروز چنین رویدادهایی، باید بخشی از ارزیابی ریسک هر سفر مهم و پرهزینه باشد.

این گزارش چه اهمیتی برای مخاطب ایرانی دارد؟

برای جامعه گردشگری و مسافران ایرانی، مطالعه این گزارش فرصتی است برای درک عمیق‌تر از پیوند ناگسستنی بین ثبات کلان‌اقتصادی و سیاسی یک کشور با رونق صنعت گردشگری آن. تجربه آمریکا به ما یادآوری می‌کند که حتی در پیشرفته‌ترین اقتصادهای جهان نیز، اختلاف‌نظرهای سیاسی می‌تواند در کوتاه‌مدت ضربه‌ای مهلک به یکی از بزرگ‌ترین بخش‌های اشتغال‌زا و درآمدزای کشور وارد کند. این درسی است برای تمامی کشورها از جمله ایران که گردشگری را به عنوان یک محور توسعه‌ای جدی دنبال می‌کنند.

از سوی دیگر، این تحلیل به فعالان داخلی صنعت گردشگری ایران نشان می‌دهد که چرا ایجاد یک «اکوسیستم تاب‌آور» در برابر شوک‌های احتمالی، اعم از سیاسی یا اقتصادی، تا این حد حیاتی است. توسعه گردشگری نباید تنها معطوف به جذب حداکثری گردشگر در شرایط عادی باشد، بلکه باید همراه با طراحی مکانیزم‌هایی برای کاهش آسیب در دوران بحران و بی‌ثباتی باشد. آگاهی از هزینه‌های گزاف ناشی از تعطیلی‌های مشابه در دیگر کشورها، می‌تواند انگیزه‌ای قوی برای برنامه‌ریزی دقیق‌تر و دوراندیشانه‌تر در مدیریت صنعت گردشگری ایران ایجاد کند.

نگاه مدیریتی: درس‌هایی برای صنعت گردشگری ایران

این گزارش فراتر از یک خبر، یک مطالعه موردی ارزشمند برای مدیران ارشد و استراتژیست‌های صنعت گردشگری ایران ارائه می‌دهد. نخستین و مهم‌ترین درس، تأکید بر مفهوم «مدیریت ریسک سیستماتیک» در گردشگری است. صنعت سفر به شدت در برابر شوک‌های سیاسی و اختلال در خدمات عمومی آسیب‌پذیر است. بنابراین، تدوین «طرح‌های تداوم کسب‌وکار» ویژه برای بخش‌های مختلف این صنعت، از هتل‌ها و آژانس‌های مسافرتی تا جاذبه‌های گردشگری، یک ضرورت راهبردی است. این طرح‌ها باید سناریوهای مختلف اختلال را پیش‌بینی و پاسخ‌های عملیاتی از جمله مدیریت نقدینگی، ارتباطات بحران و برنامه‌های پشتیبانی از نیروی انسانی را مشخص کنند.

دومین نکته، لزوم «تنوع‌بخشی به بازارهای هدف و محصولات گردشگری» است. وابستگی بیش از حد به یک بازار خاص یا یک نوع خاص از گردشگری (مثلاً گردشگری فرهنگی وابسته به موزه‌های دولتی)، می‌تواند در صورت بروز بحران‌های مشابه، خسارات را متمرکز و تشدید کند. توسعه همزمان گردشگری طبیعت‌محور، گردشگری روستایی، اکوتوریسم و گردشگری سلامت که ممکن است کمتر تحت تأثیر تعطیلی نهادهای دولتی مرکزی قرار گیرند، می‌تواند ضربه‌پذیری کل صنعت را کاهش دهد.

سوم، گزارش فوق اهمیت «لابی‌گری و ارتباط مؤثر با نهادهای حکمرانی» را برجسته می‌سازد. انجمن سفر آمریکا با تولید داده‌های مستند و کمّی (مانند همان ۶.۱ میلیارد دلار زیان) توانست صدای صنعت را به گوش قانون‌گذاران برساند. نهادهای متولی گردشگری در ایران نیز باید با تقویت توان پژوهشی و پایش اقتصادی، همواره آماده ارائه تحلیل‌های دقیق از هزینه‌های تصمیمات کلان بر بخش گردشگری باشند. این «دیپلماسی اقتصادی» درون‌کشوری می‌تواند از تصمیمات سیاستی زیان‌بار جلوگیری کند.

در نهایت، این واقعه بر ضرورت «سرمایه‌گذاری در فناوری و زیرساخت‌های دیجیتال مقاوم» تأکید دارد. در دوران اختلال، سیستم‌های رزرواسیون آنلاین پایدار، پلتفرم‌های ارتباطی با مسافر و امکان ارائه خدمات مجازی (مانند تورهای مجازی موزه‌ها) می‌توانند بخشی از آسیب‌های ناشی از تعطیلی فیزیکی را جبران کنند. بنابراین، دیجیتال‌سازی تنها یک ابزار بازاریابی نیست، بلکه یک سپر دفاعی برای تاب‌آوری صنعت در برابر بحران است. مدیران ایرانی باید با نگاهی بلندمدت، به این بخش به عنوان یک سرمایه‌گذاری ضروری برای امنیت اقتصادی کسب‌وکار خود بنگرند.