تجربه‌های سفر که زندگی را دگرگون کردند: از پیاده‌روی در مه تا دوچرخه‌سواری در ایتالیا

به گزارش پایگاه خبری سفرنویسان، گاهی یک سفر فراتر از یک تفریح ساده می‌رود و تاثیری ماندگار بر ذهن و زندگی ما می‌گذارد. در ادامه، تجربه‌های شخصی افرادی را می‌خوانیم که یک سفر، مسیر زندگیشان را تغییر داد.

نکته برتر: پیاده‌روی در منطقه دریاچه‌ها به من کمک کرد خاموش شوم

مسیر دورانی «اولد من آف کانیستون» در منطقه دریاچه‌ها را در یک روز ابری و نمناک ماه اکتبر پیمودم و این تجربه به آرامی ذهنم را بازآرایی کرد. من در حالت همیشه‌روشن کار می‌کردم و آن صعود مجبورم کرد سرعت را کم کنم و درست نفس بکشم. از دره کاپر ماینز تا خط الراس، سپس در امتداد قله سنگی و بازگشت از طریق گوتز واتر، این مسیر خشن اما بدون جلوه‌گری است. هوای نامساعد جمعیت را دور نگه داشت و ابرهای پایین، دریاچه کوهستانی را به مکانی رازگونه تبدیل کرد. به خانه بازگشتم در حالی که گلی، خیس و به شکل عجیبی آرام بودم و دوباره برای پیاده‌روی‌های طولانی جا باز کردم.
براندون کیندل

پس از دوچرخه‌سواری در ایتالیا، خودرویم را کنار گذاشتم

چند سال پیش، پس از شصت سالگی و بازنشستگی، روی یک دوچرخه ساده اما خوب سرمایه‌گذاری کردم و در یک «جیرو دیتالیای نقره‌ای» که توسط یک باشگاه دوچرخه‌سواری در میلان سازماندهی شده بود، شرکت کردم. با افراد هم‌فکر از سراسر اروپا آشنا شدم و تور کوچک خودمان را دنبال کردیم – از کلیسای جامع میلان شروع کردیم و به پیزا رسیدیم و با مسیری در امتداد ساحل و اطراف برج معروف به پایان بردیم. در راه در تراتوریاهای فوق‌العاده برای ناهارهای پر از پاستا توقف کردیم و در هتل‌های ساده خوابیدیم. این تجربه مرا برانگیخت تا خودرویم را بفروشم و از دوچرخه‌ام برای تردد استفاده کنم – این حرکت درخشان بود. من سالم‌تر و وضع مالی بهتری دارم. هم به خودم و هم به محیط زیست لطف کردم.
بیل

کار داوطلبانه افق دید مرا گسترش داد

بنیاد بریتانیایی داوطلبان حفاظت از محیط زیست در دهه ۱۹۸۰ تعطیلات کاری بسیار محبوبی را در زمینه حفاظت محیط زیست اجرا می‌کرد – مانند ساخت پرچین، دیوارچینی، پاکسازی بوته‌ها در بریتانیا و ماجراجویی‌های هیجان‌انگیز حیات وحش مثل ردیابی گرگ‌ها در اسلواکی. داوطلبان از نوجوانان تا بازنشستگان را شامل می‌شدند، برخی شاغل و برخی هفته‌ای یک بار ثبت نام می‌کردند. اولین تجربه من ساخت یک پل عابرپیاده و آویزان کردن چند دروازه مزرعه در بخش دورافتاده‌ای از دوون بود. ما روی زمین سالن روستای محلی خوابیدیم، غذای خود را پختیم و اواسط هفته در یک مرکز ورزشی دوش گرفتیم. کار تیمی و دوستی در طول هفته شکوفا شد و من فراتر از انتظارات وحشیانه‌ام از آنچه با نیروی کار عمدتاً غیرمتخصص اما صادقانه می‌شد به دست آورد، پیش رفتم. این بنیاد نام خود را در سال ۲۰۱۲ به داوطلبان جامعه تغییر داد و من همچنان با یک گروه محلی که عضو شبکه جامعه آن است داوطلب می‌شوم، هنوز هم زخمی و دردناک می‌شوم اما از مصاحبت لذت می‌برم و مدام از آنچه انجام می‌شود شگفت‌زده می‌شوم.
مارتین

کاپیتان دریازده یک ماجراجویی دریای شمال برایم رقم زد

هنگام عبور از دریای شمال در سال ۱۹۶۲ در شانزده سالگی، به عنوان خدمه روی یک قایق بادبانی کوچک چوبی که شبهنگام از بلژیک به سمت ساحل سافولک حرکت می‌کرد، کار کردم. باد شدت گرفت و موج‌ها بلندتر شدند. کاپیتان تا سپیده‌دم با دریازدگی شدید در پایین کشتی ماند. دریا طوفانی‌تر شد و بعد من داشتم به موج‌هایی نگاه می‌کردم که از روی سرم می‌شکستند در حالی که تنها با قطب‌نما هدایت می‌کردم. خودم را در کابین روباز با دو طناب بستم. سرانجام از جلو، فانوس دریایی ساوتولد بود که پرتو خوشامدگویی‌اش را می‌تاباند. ماجراجویی من شامل ترس و عدم اطمینان بود. اما یادگیری برخی پشتکار و استقامت، تجربه‌ای دگرگون‌کننده زندگی بود.
دیوید اینس-ویلکین

یوگا و کوهنوردی آلپ در اتریش

مشتاق یک تعطیلات زمستانی هیجان‌انگیز، در نهایت موآآلم نزدیک کالس آم گروس‌گلوکنر در اتریش را انتخاب کردیم. فراتر از غذای گیاهی فوق‌العاده موآآلم، گرمای اصیل اتریشی را کشف کردیم وقتی مردم محلی در روستاهایشان به ما خوشامد گفتند. کلاس‌های یوگای سوفی تمرین ما را دگرگون کرد، به ویژه سلام بر خورشید وقتی نور سپیده‌دم استودیوی مشرف به کوه را غرق می‌کرد. یکی از بهترین کوهنوردی‌های زندگی‌ام را داشتم و به میدان‌های برفی صعود کردم و به منظره‌ای به سوی دالماسی‌های دور ختم شد. برای همسرم، این فرصتی بود تا عشقش به اسکی را با آموزش تک‌نفره دوباره کشف کند. این تعطیلات با شرکت ویراکتیو بود.
آدام

مهمان‌نوازی و مهربانی در فلورانس

آسمان شب فلورانس با سر و صدا و رنگ منفجر شد، وقتی جشن سن جووانی را در ماه ژوئن با صدها نفر از مردم محلی هیجان‌زده جشن گرفتم. پس از یک فقدان، یک دوره سه‌هفته‌ای زبان ایتالیایی را از طریق اپل لنگویج کورسز رزرو کردم و انتخاب کردم که با یک خانواده میزبان محلی بمانم. در طول آن زمان، خودم را در یادگیری زبان افسون‌کننده غرق کردم، وقت آزادم را به تحسین آثار بوتیچلی در اوفیزی، خیال‌بافی کنار رود آرنو با بازتاب‌های سرخ‌رنگ آن، مصرف بستنی به وزن بدنم و تجربه مهمان‌نوازی و مهربانی فلورانسی که به شدت نیاز داشتم، گذراندم. از ماجراجویی ایتالیایی‌ام بازگشتم در حالی که قلبم تسکین یافته بود و چیزی که با پول نمی‌توان خرید... امید.
آلیسون ان

شادی کودکان در یک سفر جاده‌ای در فرانسه

اولین سفر جاده‌ای ما به عنوان یک خانواده، عشق به فرانسه و سفر را در پسرانمان شعله‌ور کرد. رانندگی به سمت دره لوآر، از طریق یک عبور مهیج کشتی، و یک چمنزار گل‌های وحشی برای خوردن پیک‌نیک و کش آمدن پاها. سپس شگفتی «خانه کوچک» ما (یک کاروان روی یک کمپینگ). شنا روزانه، غذای دریایی بی‌پایان و پن او شکلات وجود داشت. آن را با کمترین هزینه ممکن برنامه‌ریزی و اجرا کردیم اما درک این که بخش‌های کوچک‌تر سفر، که ما بزرگسالان آن را بدیهی می‌دانیم، می‌تواند برای کودکان شگفت‌انگیز باشد، بزرگ‌ترین و باارزش‌ترین درس ما بود.
کلر

اسکاندیناوی با دخترم

با دختر بزرگسالم به یک سفر کوله‌گردی به اسکاندیناوی رفتم و تغییرکرده به خانه بازگشتم. در استکهلم، تجربه آبا آواز خواندن بد را به شادی محض تبدیل کرد. در گوتنبرگ سرعتمان را کم کردیم و کمی خرید vintage انجام دادیم، از فضاهای سبز لذت بردیم و توقف‌های طولانی در کافه داشتیم که فضایی برای گفت‌وگوی واقعی ایجاد کرد. در کپنهاگ همه جا پیاده رفتیم – از چراغ‌های باغ‌های تیوولی تا منطقه cool میت‌پکینگ، این شهر کنجکاوی را پاداش می‌دهد. سفر با دخترم نقش‌های قدیمی را کنار زد و به من یادآوری کرد که بهترین سفرها فقط با مقصد تعریف نمی‌شوند، بلکه با کسی که با او سفر می‌کنی تعریف می‌شوند. از کسی که دوستش داری بخواه با تو بیاید؛ این کار سفرت را فراموش‌نشدنی می‌کند.
لیندزی پارتریج

آرامش در کرواسی

تعطیلات قایقرانی من در کرواسی واقعاً آرامش‌بخش بود، با مناظر نفس‌گیر در هر پیچ و تاب. از آب‌های زلال تا خطوط ساحلی چشمگیر، هر جزیره به شیوه خودش زیبا احساس می‌شد. کاوش جزایر، تنوع فوق‌العاده‌ای از مناظر و جوها را آشکار کرد. شهرهای اسپلیت و دوبروونیک به ویژه به یاد ماندنی بودند، غنی از تاریخ، جذابیت و زیبایی بی‌زمان. گشتن در خیابان‌های باستانی و منظره‌های ساحلی‌شان، این تجربه را فراموش‌نشدنی و عمیقاً الهام‌بخش کرد.
دبرا

کوله‌گردی در کلمبیا به من یاد داد بداهه‌پردازی کنم

گاهی چیزهایی که اشتباه پیش می‌روند بیشتر تو را تغییر می‌دهند. در ۲۶ سالگی به آمریکای لاتین کوله‌گردی رفتم، آدمی منظم که نیاز داشت همه چیز طبق برنامه پیش برود. در موکوا، جایی که آمازون کلمبیا با آند در هم می‌تند، جنگل انبوه به کوه‌های سبز شیبدار می‌چسبد، با میمون‌هایی که از تاج پوشش گیاهی صدا می‌زنند. من اسپانیایی صحبت نمی‌کردم، سیگنال تلفن نداشتم و پول نقد کافی برای اتوبوس نیاورده بودم، اما مهربانی غریبه‌ها مرا به جایی که نیاز داشتم رساند. یاد گرفتم که لازم نیست همه چیز را برنامه‌ریزی کنی، و به خاطرش خیلی بهتر می‌خوابم.
سارا